Betül Kanıcı'nın ilk yazısı

  • 2018-11-06 07:59:08 Tarihinde Yazıldı
  • yazdir Yazdır
Betül Kanıcı'nın ilk yazısı

İnsan en çok çocukluğunu özlüyor.

Parkları, oyuncakları, ilkokulu…

En çok da çocukken olduğu kişiyi,

Sevincini, hatta üzüntüyü bile özlüyor.

Sarılıp uyuduğu ayıcığını,

Anne kollarında olmanın verdiği huzuru,

Ailece yapılan kahvaltıları,

O “gerçek” kalabalığı özlüyor insan.

Sabahlara kadar oynanan körebeyi,

Saklambaçta sobe demek için koşarken düşüp,

Dizini kanatmayı bile.

Büyümek sadece eziyet.

Büyümek sadece yalnızlaşmak.

Büyümek sadece hissizleşmek.

Büyümek, üzüldüğünde “ağlayamamak”,

Eskiden olduğun insanı özlemek.


 

KÖTÜ ŞEYLER ÖĞRENDİM

 

Bana uyuyamadığım geceyarıları bıraktın,

Tavanı izlemeyi öğrettin saatlerce.

Bana yalnızlığı, hissizliği öğrettin,

Yemek yapmayı öğretmedin bana.

Ayakta kalmayı öğretmedin.

Gülmeyi değil ağlamayı öğrettin yalnızca.

Sarılıp ısıtmadın beni,

Yokluğunla üşüttün sen.

Gözyaşları nasıl kurur?

Güzel öğrettin onu.

Hayal nasıl kurulur?

Çok güzel öğrettin.

Aile olmayı öğretmedin bana,

Aile nasıl yıkılır?

Güzel öğrettin.

Hasret nasıl çekilir?

Çok güzel öğrettin ANNE.