Levent Altun yazdı

  • 2018-03-01 11:46:29 Tarihinde Yazıldı
  • yazdir Yazdır
Levent Altun yazdı

“Güneş kar topluyor” diyor yaşlı bir amca.

Geçmiş deneyimlerine dayanarak.

Ve sanki, “Biz ne kışlar yaşadık bu hayatta” dercesine…

Dün gece yeryüzünü beyaza boyayan kar, güneşe direnemedi. Bugün ise yeniden kar toplama telaşında.

Yeryüzündeki bütün cisimlerin rengini beyaza boyama emri verilmiş askerler gibi lapa lapa yağacaklar üstümüze.

Bazen, yaptıklarından pişmanlık duyan yufka yürekli bir insanın ruh haliyle, nereye konacağına bile karar veremez halde incecik ve salına salına düşecekler ağaçlara, çatılara, dağlara, denizlere…

Bazen de hırslı, öfkeli ve kararlı bir şekilde dünyadaki bütün renkleri beyaza çevirmek için hücum edecekler üstümüze.

Kar beyazdır. Saflığı ve temizliği simgeler.

Soğuktur, eziyetlidir ama asla nefret edilmeyendir.

Büyük bir özlemle beklenendir.

Çocukların dışarıda oyun arkadaşı, romantik büyüklerin ise sıcacık evlerinin penceresinden seyrettiği, seyrederken de mutlak suretle iç dünyasını sorgulamasına neden olandır.

Karların erimesini, sevinçlerin azalmasına benzetirim hep.

Güneşin en sevmediğim yanıdır.

Dünyamızdaki beyazlıklarla birlikte, içimizdeki sevinçlerin de elimizden alınması.

Her şeyin yavaş yavaş kendi rengine ve gerçekliğine dönmesi.

Güzel bir rüyanın sona ermesi gibi…

Herkesin içindeki kış manzarası birbirinden çok farklıdır.

Kimisi sevincin eşiğinde, kimisi acıların.

 

Kar beyazdır.

Heyecandır, burukluktur, sevinçtir, hüzündür, eğlencedir, çiledir.

Aşk gibi…

Bu yüzden asla vazgeçemeyişimiz…

Üşüsek de ısrarla oynadığımız.

Dışarıda kış güneşi olur, bizim içimizde aşk ateşi.

Biri kar toplar, diğeri hüzün…