Ayşe Altan yazdı

  • 2017-01-18 02:55:24 Tarihinde Yazıldı
  • yazdir Yazdır
Ayşe Altan yazdı

Yazı yazanlar bilirler…

Kimi zaman koca bir yazı yazarsınız…

Ama yazıya bir başlık bulamazsınız…

Kimi zaman da bunun tam tersi olur.

Başlığı bulursunuz ama başlığın altını dolduracak yazıyı yazmak için kıvranır durursunuz…

Haftalardır kıvranıyorum ben de…

Başlık hazır…

“BAŞPARE”…

Ama, gel gelelim, “Başpare” nin anlamına değer bir yazı, bir türlü gelmiyor kalemimin ucuna.

Elimde, kalemi evirip çeviriyorum…

Anlamlı anlamsız şekiller çiziyorum kağıda, elimdeki kalemle…

Olmuyor…

O güzelim başlığın hakkını verecek yazı bir türlü düşmüyor, kalemimden kâğıda…

 

Bazen sevdiklerimizle aramızda, sözsüz anlaşmalar olur.

Söze dökülmemiş, dile getirilmemiş anlaşmalardır bunlar.

Yüreğimizin başucu, NEY’in başını sabırla bekleyen “Başpare” gibi, bekler durur, kendisi için kurulacak uzun cümleleri.

Gözlerden akanla, yürekte yoğrularak ağızdan çıkan, birbirine uysun diye, bekler durur yüreğimizin başucu…

Sokağın başı gibidir “Başpare”…

Soğuk, uzun ve karanlık bir sokağı, bir tek soluk, ısıtıp aydınlatsın isteriz…

O, bir tek soluk, NEY’e önce baş, sonra ses, daha sonra can olan “Başpare” gibi, bize önce baş, sonra ses, en son da can olup, hayat versin isteriz.

Bazen, şikâyet etmeden, Ney’le bütünleşmiş “Başpare” gibi, bize emanet edilmiş bir mezar başıyla bütünleşiriz…

Yağmur yağarken, düşen damlaların sesi, ses olur mezar başlarına. Ney’den ayrılmayan “Başpare” nin Ney’i beklemesi gibidir, bir insanın, bir mezarın başını beklemesi…

 

“Başpare” aldı nereye götürdü yazıyı…

İyi de oldu…

Gitmek istediğimiz, ama gitmek için cesaretimizin olmadığı yerlere, yazılar götürür bizi…

Yazılarla ulaşırız, ulaşılması güç görünen yerlere…

“Başpare” kutsaldır “Ney” için…

Vazgeçilmezdir…

“Başpare”siz Ney, ses verir mi?

Vermez…

“Başpare”ye yürekten üflersiniz…

 

Gerisi NEY’e kalmıştır…